وقتی که دیگه هیچ امیدی نداری ...

وقتی که تمام روئیاهات رو فراموش می کنی و دیگه هیچ چیز و هیچ کس رو دوست نداری، وقتی که کسی پیدا نمیشه تا به درد دلت گوش بده، وقتی که بی مهری های ناجوانمردان رو می بینی، وقتی که به هیچ کس اعتماد نمی کنی، وقتی که دوست نداری دیگه دوستی داشته باشی، وقتی که زبانت از غم و اندوه قفل شده، وقتی که در خلوت تنهایت اسیر شدی، وقتی که آینده رو از یاد می بری و فقط و فقط به گذشته و ایام سخت اون فکر می کنی، وقتی که از نظر مالی بهم ریختی و داخل جیبت چیزی پیدا نمی کنی، وقتی که تمام راههای ارتباطی با دیگران رو قطع می کنی، وقتی که تمام دست نوشته هات رو آتیش می زنی و خاطراتت رو از بین می بری و وقتی که به کلی خودتو فراموش می کنی، آرام باش، توکل کن، تبسم کن، چرا که هنوز کسی هست به یادت باشه و هنوز کسی هست که تو را در سخترین سختیها فراموش نمی کنه و هنوز کسی هست که در هر لحظه به یاد تو و در کنار توست و یک لحظه از تو جدا نمیشه و اون که تو رو آفریده دوستت داره و تو را جاودان می کنه، اوست خدای متعال و بزرگی که که شایسته ستایس است. از او بی مهری نمی بینی، از او ناجوانمردی نخواهی دید. درود بر تو ای خدای مهربان من...

موفق باشید
87.12.07